Gün akşam olunca
İrticalen konuşur gece
Işıklar söner
Toprakta siren sesi

Ölümün nal sesleri
Kuşatır yeryüzünü
Dağlar secdeye varınca
Başlar hayatın korkusu

İşte tenin yağma
Yıkıldı evin barkın
Söndü ışığı dünyanın
Ölümü öptün

Tül ibrişim derken
Acz ne imiş gördün
Şimdi evin morg
Bastığın toprak kefen