Bulvarda karşıdan geliyor.
Dalgın.
Gördü.
Dalgınlığı dağıldı.
Ellerini yana açtı.
Sarılmadan önce “Yahu seni görünce bilemezsin ne kadar sevindim” dedi.
Sarılırken içimden bir makas aldım.
Seni görünce bilemezsin ne kadar sevindim.
Yine uzun oldu.
Görünce, bilemezsin ne kadar sevindim.
Budamaya devam…
Bilemezsin ne kadar sevindim.
Ne kadar fazla duruyor.
İki çatallı taze bir yaprak gibi kaldırıma düştü.
Sevindim.
Sözcükleri budadığımı anladı mı ne, göğe baktı, yere baktı, görünmez ellerle yerden topladı onları, yerine yapıştırdı.
Yapay bir dal oldu cümle.
İlk hali de öyleydi.
Bilemezsin seni görünce ne kadar sevindim yahu, dedi ayrılırken.
Sevinemedim.

%d blogcu bunu beğendi: