Melih Bayram Dede

DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ

Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:

Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.

Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:

“Adı Dergibi olsun!”

Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.

Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.

İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.

İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.

Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.

Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.

Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.

EDİTÖRLER

Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Bize Yazın
Edit Template

Maya Bora’nın Sanatsal Üretimleri Üzerine Bir Değerlendirme

İllüstrasyon, bir metni, düşünceyi, duyguyu ya da bir hikâyeyi görsel olarak açıklama, somutlaştırma ve süsleme sanatıdır. Kökeni Latince “aydınlatmak” (illustrare) sözcüğünden gelen bu disiplin, sadece bir konuyu resmetmekle kalmaz; gerçekliği abartarak ya da hayal gücüyle harmanlayarak izleyiciye derin bir görsel mesaj iletir. Kitap kapaklarından editoryal dergi tasarımlarına, dijital oyun dünyalarından sokak sanatına kadar uzanan uçsuz bucaksız bir ifade alanına sahiptir. Günümüzde bu sanat dalı kendi alanında hızla yükselmektedir. Birazdan Maya Bora’nın eserlerinde görselliği ayrıntılarıyla göreceğiz.

Türkiye’de illüstrasyon sanatında öncülük eden bazı isimler şunlardır: Gürbüz Doğan Ekşioğlu: Uluslararası alanda özellikle “Yeni York Zamanları” “The New Yorker” dergisi kapaklarında adını duyurmuş usta sanatçı, zıt olguları felsefi ve şiirsel bir mizahla harmanlayan kavramsal çalışmalarıyla tanınır. Ayrıca karikatür ve grafik sanatçısıdır.

Aykut Aydoğdu: Dijital illüstrasyonun Türkiye’deki en popüler isimlerinden biridir. Sürrealist unsurlarla süslediği, melankoli ve yoğun duygu barındıran kadın portreleri dünya çapında ilgi görmektedir.

Ethem Onur Bilgiç: Geleneksel ve dijital teknikleri başarıyla buluşturan sanatçı; sinema afişleri, editoryal çizimler ve karanlık/grotesk ama bir o kadar estetik sergi çalışmalarıyla dikkat çekmektedir.

Sedat Girgin: Kendine özgü “eğri büğrü”, ekspresyonist (dışavurumcu) ve masalsı karakter tasarımlarıyla çocuk kitaplarına ve editoryal projelere tamamen özgün bir soluk getirmektedir. Resim çalışmaları da bu anlamda çok beğenilmektedir.

Yurt Dışından Dünyaca Ünlü İllüstratörler

 

Pawel Kuczynski (Polonya): Günümüzün en etkili hiciv sanatçılarından biridir. Savaş, yoksulluk, teknoloji bağımlılığı ve tüketim çılgınlığı gibi toplumsal sorunları, metaforlarla dolu çarpıcı illüstrasyonlarla eleştirir.

John Holcroft (İngiltere): 1950’lerin retro reklam tarzını andıran bir estetikle modern dünyanın absürtlüklerini ve kurumsal yaşamın monotonluğunu ironik bir dille hicveder.

Christoph Niemann (Almanya): Küresel yayınlar için yaptığı minimalist ama bir o kadar dahi fikirler barındıran çizimleriyle bilinir. Günlük nesneleri illüstrasyonlarına dâhil ettiği yaratıcı serileriyle küresel bir üne sahiptir.

 

Tomer Hanuka (İsrail/ABD): Çizgi roman estetiğini, sinematik kompozisyonlar ve sıra dışı renk paletleriyle birleştiren, özellikle popüler kültür ve film posteri illüstrasyonlarında çığır açmış bir isimdir.

İllüstrasyon, sanatçının zihinsel ve estetik dünyasını görsel anlatı aracılığıyla izleyiciye aktaran, sınırları sürekli gelişen ve dönüşen bir evrendir.

Son yıllarda Maya Bora’nın da bu alanda çok başarılı eserleri vardır. Sanatçının uluslararası alanda gerçekleştirdiği çalışmalar ve elde ettiği ödüller, üretimlerinin uluslararası sanat çevrelerinde de karşılık bulduğunu göstermektedir.

Maya Bora’yı yalnızca çocuk kitabı illüstratörü olarak değil; karikatür, resim, grafik sanatlar, baskı teknikleri ve dijital sanat alanlarında üretim gerçekleştiren çok disiplinli bir sanatçı olarak ele almak, akademik açıdan daha kapsamlı ve anlamlı olacaktır.

Aşağıda sanatçının yaşamı, sanatsal eğitimi, görsel anlatım dili, illüstrasyon anlayışı ve geleneksel sanatla dijital teknolojiyi buluşturan üretimleri üzerine, öznel bir anlayışla yorum yapmaya çalışacağız.

Maya Bora’nın Sanat Pratiği: İllüstrasyon, Görsel Anlatı ve Dijital Sanat Arakesitinde Çok Disiplinli Bir Üretim

Öz

Bu çalışma, çağdaş illüstrasyon alanında üretim gerçekleştiren Maya Bora’nın sanatsal yaklaşımını, eğitim geçmişini ve farklı disiplinlerle kurduğu yaratıcı ilişkiyi incelemektedir. Çocuk kitabı illüstrasyonu, karikatür, grafik tasarım, serigrafi, dijital yayıncılık ve oyun tasarımı gibi farklı alanlarda çalışmalar yürüten Bora, geleneksel görsel anlatım biçimlerini yeni medya olanaklarıyla bir araya getiren çok yönlü bir sanat pratiğine sahiptir. Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Resimleme ve Baskı Bölümü mezunu olan sanatçı, özellikle çocuk edebiyatı alanındaki illüstrasyonları, etkileşimli kitap projeleri ve artırılmış gerçeklik (AR) uygulamalarıyla dikkat çekmektedir. Bu makalede Bora’nın üretimleri, çağdaş illüstrasyonun disiplinlerarası yapısı, görsel iletişim, çocuk odaklı anlatım ve teknolojik dönüşüm bağlamında değerlendirilmektedir.

Anahtar kelimeler: Maya Bora, illüstrasyon, çağdaş sanat, çocuk kitabı resimleme, görsel anlatı, dijital sanat, artırılmış gerçeklik, serigrafi.

Giriş

İllüstrasyon, tarihsel süreç içerisinde metni destekleyen yardımcı bir görsel unsur olmanın ötesine geçerek bağımsız bir sanatsal ifade alanına dönüşmüştür. Günümüzde illüstratörler yalnızca yazılı anlatıları görselleştiren kişiler değil, aynı zamanda özgün görsel dünyalar yaratan, toplumsal ve kültürel meseleleri yorumlayan ve farklı medya araçları aracılığıyla izleyiciyle iletişim kuran sanatçılardır. Bu sanat alanında üretilen eserler, izleyicilerin hem düş dünyalarını hem de sanallığın dışındaki gerçek yaşamla ilişkisini anlamaları açısından önem taşımaktadır.

Bu dönüşümün çağdaş örneklerinden biri olan Maya Bora, illüstrasyon disiplinini resim, karikatür, grafik tasarım ve dijital teknolojilerle ilişkilendiren üretim anlayışıyla dikkat çekmektedir. Bodrum doğumlu olan ve İzmir’de çalışmalarını sürdüren sanatçı, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Resimleme ve Baskı Bölümü’nde aldığı eğitimle görsel sanatlar alanındaki akademik temelini oluşturmuştur.

Bora’nın sanatsal pratiği, geleneksel çizim teknikleri ile dijital üretim araçları arasındaki etkileşimi araştırması bakımından önem taşımaktadır. Özellikle çocuk kitabı illüstrasyonlarında görsel anlatının işlevini genişletmesi ve basılı kitabı etkileşimli bir deneyim alanına dönüştürmeye yönelik çalışmaları, sanatçının üretiminde öne çıkan unsurlardır. Çocuk kitapları son dönemde hem satış hem de etki anlamında dikkat çekmektedir. Bu nedenle henüz ergenliğe erişmemiş bir çocuğa verilecek görsel bir tasarımın sağlam temelleri olmalıdır. Maya Bora’nın bu duyarlılığı çocuğun hayal gücünü özgürleştiren “pedagojik ve estetik bir süzgeç” olarak uyguladığını belirtelim. İşte Maya Bora bunu başarıyla uygulamaktadır.

Sanatsal Kimlik ve Eğitim Süreci

Maya Bora’nın sanatsal kimliğinin oluşumunda aile çevresi ve erken yaşlarda başlayan sanat deneyimi önemli bir yere sahiptir. Karikatürist Mustafa Bora’nın kızı olarak sanat ortamında yetişmesi, çizgiyle kurduğu ilişkinin çocukluk döneminde gelişmesine katkı sağlamıştır. Sanatçının karikatür alanındaki ilk deneyimleri, daha sonraki illüstrasyon çalışmalarının biçimsel ve anlatımsal altyapısını oluşturan önemli bir başlangıç noktası olarak değerlendirilebilir.

Bora, sanat eğitimini Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Resimleme ve Baskı Bölümü’nde tamamlamıştır. Eğitim sürecinde geliştirdiği görsel anlatım becerilerini farklı üretim alanlarına taşıyan sanatçı, özellikle illüstrasyon ve baskı tekniklerini bir arada değerlendiren yaklaşımıyla öne çıkmaktadır.

Sanatçının mezuniyet projesi kapsamında geliştirdiği artırılmış gerçeklik teknolojisiyle desteklenen çocuk kitabı tasarımı, Ukrayna’daki Kharkiv Devlet Tasarım ve Sanat Akademisi tarafından düzenlenen IX. Uluslararası Tasarım Eğitimi Forumu’nda ikincilik ödülüne layık görülmüştür. Bu başarı, Bora’nın geleneksel kitap tasarımını dijital teknolojilerle ilişkilendiren yaklaşımının uluslararası düzeyde de karşılık bulduğunu göstermektedir. Ayrıca çok sayıda kişisel ve karma sergilere katılmıştır. Sanatçının çeşitli ödülleri de vardır.

Çocuk Kitabı İllüstrasyonlarında Görsel Anlatı

Maya Bora’nın üretim alanlarından biri çocuk kitabı illüstrasyonudur. Çocuk kitaplarında görsel anlatı, metnin anlamını desteklemenin yanı sıra çocuğun hayal gücünü, algısal gelişimini ve estetik deneyimini şekillendiren temel bileşenlerden biridir.

Bora’nın bu alandaki çalışmalarında masalsı anlatım, karakter tasarımı ve görsel hikâye oluşturma süreçleri önemli bir yer tutmaktadır. Sanatçının ulusal ve uluslararası yayınevleri için resimlediği kitaplar, farklı edebî metinleri görsel bir dile dönüştürme deneyimini ortaya koymaktadır.

Bu çalışmalar, illüstrasyonun yalnızca metnin içeriğini açıklayan bir unsur olmadığını ama aynı zamanda anlatıya yeni anlam katmanları kazandırabilen bağımsız bir ifade biçimi olduğunu göstermektedir.

Çocuk kitabı illüstrasyonunda karakterlerin biçimsel özellikleri, renk tercihleri, kompozisyon düzeni ve anlatının ritmi, okuyucunun metinle kurduğu ilişkiyi doğrudan etkiler. Bora’nın üretimlerinde çizginin anlatı kurucu niteliği, sanatçının karikatür geçmişiyle birlikte değerlendirildiğinde daha belirgin hâle gelmektedir.

Bu bağlamda sanatçının çocuk kitabı illüstrasyonları, görsel iletişim ile edebî anlatı arasındaki ilişkinin çağdaş örnekleri olarak ele alınabilir.

Geleneksel Baskı Teknikleri ve Serigrafi

Maya Bora’nın sanat pratiğinde dikkat çeken bir diğer alan, geleneksel baskı tekniklerine yönelik ilgisidir. Özellikle serigrafi çalışmaları, sanatçının illüstrasyon temelli üretimini özgün baskı disipliniyle buluşturmaktadır.

Serigrafi, renklerin katmanlar hâlinde uygulanmasına, yüzey üzerinde farklı dokusal etkilerin oluşturulmasına ve görsel kompozisyonun yeniden üretilebilir bir sanat nesnesine dönüşmesine olanak sağlayan bir baskı tekniğidir.

Bora’nın 2026 yılında İzmir Necdet Alpar Mask Müzesi’nde gerçekleştirilen Retrospektif sergisinde dört serigrafi çalışmasına yer vermesi, bu tekniğin sanatçının üretimindeki önemini ortaya koymaktadır. Sanatçı, serigrafi çalışmalarında turkuaz, pembe ve sarı gibi renkleri cesur biçimde kullandığını ve katmanlı renk uygulamalarıyla derinlik oluşturmayı amaçladığını ifade etmektedir. Bu noktada serigrafi, Bora’nın üretiminde yalnızca teknik bir uygulama değil, renk ve biçim ilişkisini araştırdığı bağımsız bir sanatsal ifade alanı olarak değerlendirilebilir.

Dijital Sanat ve Artırılmış Gerçeklik Uygulamaları

Maya Bora’nın sanat pratiğinin ayırt edici yönlerinden biri, geleneksel illüstrasyon anlayışını dijital teknolojilerle bütünleştirmesidir.

Özellikle artırılmış gerçeklik teknolojisiyle geliştirdiği çalışmalar, basılı yüzey ile dijital hareket arasındaki ilişkiyi yeniden düşünmeye olanak sağlamaktadır.

Bu uygulamalarda kâğıt üzerinde sabit biçimde bulunan illüstrasyonlar, mobil cihazlar aracılığıyla görüntülendiğinde animasyonlu bir anlatıya dönüşmektedir. Böylece geleneksel kitap, yalnızca okunabilen ve incelenebilen bir nesne olmaktan çıkarak etkileşimli bir deneyim ortamına dönüşmektedir.

Maya Bora, 2019’da Megami’yi kurmuştur. Bu yapı bünyesinde geliştirilen OKKU adlı uygulama, etkileşimli ve animasyonlu çocuk kitaplarının hazırlanması ve yayımlanmasına yönelik bir girişimdir.

 

Sanatçının Parmak Kız Masalı projesi de bu yaklaşımın örneklerinden biridir.

Bu üretim biçimi, çağdaş sanat kuramında sıklıkla tartışılan disiplinlerarasılık ve yeni medya kavramlarıyla ilişkilendirilebilir. İllüstrasyon, animasyon, yazılım ve etkileşim tasarımının bir araya gelmesi, sanat eserinin izleyiciyle kurduğu ilişkinin de dönüşmesini sağlamaktadır.

Bora’nın yaklaşımında izleyici, yalnızca görseli seyreden pasif bir konumda değildir. Mobil cihaz aracılığıyla eseri harekete geçiren ve görsel anlatının gelişimine katılan aktif bir kullanıcı hâline gelmektedir. Bu yönüyle sanatçının AR projeleri, geleneksel kitap kültürünün dijital çağda yeniden yorumlanmasına yönelik yaratıcı bir örnek oluşturmaktadır.

İllüstrasyondan Oyun Tasarımına: Disiplinlerarası Üretim

Maya Bora’nın üretim alanı çocuk kitabı illüstrasyonuyla sınırlı değildir. Sanatçı, grafik tasarım ve illüstrasyon birikimini mobil oyun tasarımına da taşımaktadır.

Üç mobil oyunun tasarımında görev alması ve sanat yönetmenliği deneyimi, görsel anlatımın etkileşimli dijital ortamlarla ilişkisini araştırdığını göstermektedir. Ayrıca Megami’nin kuruculuğunun yanı sıra Blay Games bünyesinde ortak ve sanat yönetmeni olarak çalışması, sanatsal üretimin girişimcilik ve yaratıcı endüstrilerle kesiştiği bir çalışma alanı oluşturduğunu ortaya koymaktadır.

Oyun tasarımında karakter oluşturma, görsel atmosfer, renk düzeni ve kullanıcı deneyimi gibi unsurların birbiriyle ilişkili olması, illüstrasyon disiplininin farklı mecralara aktarılmasını olası kılmaktadır. Bu açıdan Bora’nın üretimleri, çağdaş illüstratörün yalnızca çizim yapan bir sanatçı olmaktan çıkarak görsel iletişim, dijital medya ve etkileşim tasarımı alanlarında da söz sahibi olabildiğini göstermektedir.

Sanatsal Üretimde Kadın Belleği ve Soyut Anlatım

Bora’nın üretimlerinde çocuk kitabı illüstrasyonunun dışında, daha kişisel ve kavramsal konulara yöneldiği çalışmalar da bulunmaktadır.

Bu bağlamda Kadın Zamanı (A Line of Women) adlı dijital illüstrasyonu özellikle dikkat çekicidir. Sanatçının kendi açıklamalarına göre çalışma, farklı kuşaklardan kadınlar arasındaki görünmez bağları, ortak belleği ve kuşaklar arası dayanışmayı ele almaktadır.

Eserde kadın bedeni ve özgürlük, doğrudan figüratif anlatım yerine soyut formlar ve akışkan biçimler aracılığıyla yorumlanmaktadır. Böylece kadın kimliği, bireysel bir temsilden ziyade kolektif bellek ve kuşaklar arası aktarım üzerinden ele alınmaktadır.

Bu çalışma, Bora’nın görsel anlatımının yalnızca çocuklara yönelik eğlenceli ve masalsı imgelerden oluşmadığını; toplumsal bellek, kadın deneyimi ve kimlik gibi kavramsal konulara da uzandığını göstermesi bakımından önemlidir. Sanatçının çok yönlü üretim anlayışı, eserlerinin biçimsel ve düşünsel çeşitliliğinde de kendini göstermektedir.

Sanatçının Çağdaş İllüstrasyon İçindeki Konumu

Maya Bora’nın sanatsal üretimi, çağdaş illüstrasyonun değişen sınırları çerçevesinde değerlendirildiğinde üç temel eksende incelenebilir:

Geleneksel görsel anlatı: Karikatür, çocuk kitabı resimleme ve çizgi temelli anlatım.

Plastik sanatlar: Serigrafi, renk, biçim, kompozisyon ve özgün baskı uygulamaları.

Dijital ve etkileşimli sanat: Artırılmış gerçeklik, animasyon, mobil yayıncılık ve oyun tasarımı.

Bu üç alanın bir arada bulunması, sanatçının üretiminde tek bir disipline bağlı kalmayan bir yaklaşımın geliştiğini göstermektedir.

Özellikle geleneksel çizim teknikle üretimin parçalarının dijital teknolojilerle birlikte kullanılması, Bora’nın sanatını günümüz görsel kültürünün dönüşümü içerisinde değerlendirmeyi olası kılmaktadır.

2026 yılında İzmir Necdet Alpar Mask Müzesi’nde gerçekleştirilen 15 yıllık sanat yolculuğunu ele alan sergisi de bu çok disiplinli üretimin önemli bir göstergesidir. Sergide karikatür retrospektif, illüstrasyon, serigrafi ve artırılmış gerçeklik çalışmalarının birlikte sunulması, sanatçının farklı dönemlerde geliştirdiği görsel ifade biçimleri arasındaki sürekliliği ortaya koymuştur.

Maya Bora, illüstrasyon disiplinini geleneksel sanat teknikleri ve dijital üretim olanaklarıyla ilişkilendiren çağdaş sanatçılardan biridir. Sanatçının üretim süreci, karikatürle başlayan çizgi deneyiminin çocuk kitabı illüstrasyonuna, özgün baskı çalışmalarına, dijital yayıncılığa ve etkileşimli sanat uygulamalarına doğru genişlediği çok yönlü bir gelişim göstermektedir.

Özellikle çocuk kitabı illüstrasyonlarında görsel anlatının önemini ortaya koyan çalışmaları ve artırılmış gerçeklik teknolojisini basılı kitaplarla bütünleştiren projeleri, sanatçının disiplinlerarası yaklaşımını belirginleştirmektedir.

Bora’nın serigrafi çalışmaları, geleneksel baskı tekniklerine yönelik ilgisini gösterirken dijital illüstrasyonları ve animasyon projeleri, çağdaş teknolojilerin sanatsal ifade olanaklarına nasıl dâhil edilebileceğine ilişkin örnekler sunmaktadır. “Kadın Zamanı” (A Line of Women) gibi kavramsal çalışmaları ise sanatçının bireysel ve toplumsal temalara yönelen anlatım alanını genişletmektedir.

Maya Bora’nın sanat pratiği, illüstrasyonun yalnızca bir görselleştirme aracı değil; düşünsel, estetik, teknolojik ve kültürel boyutları bulunan bağımsız bir sanat disiplini olduğunu ortaya koymaktadır. Sanatçının farklı üretim alanları arasında kurduğu ilişki, çağdaş illüstrasyonun geleceğine yönelik disiplinlerarası yaklaşımlar açısından incelenmeye değer bir örnek oluşturmaktadır.

Maya Bora’nın sanatını yalnızca çocuk kitabı illüstrasyonu üzerinden değil, özellikle renk kullanımı, naif çizgi anlayışı, kadın belleği, serigrafi ve dijital sanat arasındaki ilişki üzerinden inceleyen daha derinlikli bir sanat eleştirisi de hazırlanabilir.

Maya Bora’nın kendine özgü görsel dili, renk anlayışı, çizgi karakteri ve kadın temsiline yaklaşımı da önemlidir. Sanatçı tüm eserlerinde bu çizgisini koruyor. Kadını bir nesne gibi göstermektense daha çok onu bir “insan” olarak ele alıyor ve öyle yorumluyor.

Şimdi de sanatçının biyografik bilgilerini aktarmakla yetinmek yerine, eserlerinin hangi estetik ve düşünsel yaklaşımlar üzerinden okunabileceğini açımlamaya çalışacağız.

Görsel dilin oluşumu: Çizginin anlatım gücü

Maya Bora’nın sanat pratiğini değerlendirmede öncelikli hareket noktalarından biri çizgidir. Sanatçının karikatürle başlayan görsel deneyimi, illüstrasyon çalışmalarında anlatımın temel yapı taşlarından birine dönüşmektedir.

Karikatür, sınırlı sayıda çizgi aracılığıyla karakterin kişiliğini, duygusunu ve davranışını görünür kılabilen bir ifade biçimidir. Bu nedenle karikatür sanatında çizginin ekonomisi, abartı ve karakteristik özelliklerin belirginleştirilmesi önem taşır.

Bora’nın illüstrasyon pratiği bu geçmişle birlikte ele alındığında, çizginin yalnızca biçim oluşturma aracı olmadığı; karakter yaratma, duygu aktarma ve anlatı kurma işlevi de üstlendiği söylenebilir.

Sanatçının kendi çizgilerini tanımlarken kullandığı naiflik ve çocuksu merak kavramları da bu bağlamda önemlidir. Ancak burada naiflik, teknik yetersizlik olarak değil, görsel anlatımda doğallığı, yalınlığı ve özgür biçimlendirmeyi önceleyen estetik bir tercih olarak değerlendirilmelidir.

Bu yaklaşım, özellikle çocuk kitabı illüstrasyonlarında izleyiciyle doğrudan ilişki kurabilen bir görsel dilin gelişmesine olanak sağlamaktadır.

Renk anlayışı ve plastik ifade

Maya Bora’nın üretimlerinde renk, yalnızca nesneleri tanımlayan bir unsur değil, kompozisyonun duygusal etkisini belirleyen temel araçlardan biridir.

Sanatçının serigrafi çalışmalarına ilişkin açıklamalarında turkuaz, pembe ve sarı renkleri katmanlı biçimde kullandığını belirtmesi, renk araştırmasının bilinçli bir plastik tercih olduğunu göstermektedir.

Bu renklerin birlikte kullanımı, farklı görsel çağrışımların oluşmasına imkân tanır: Turkuaz, ferahlık, hareket ve görsel açıklık hissi yaratabilir.

Pembe, duyarlılık, yakınlık ve duygusal yoğunlukla ilişkilendirilebilir.

Sarı, canlılık, dikkat ve enerjiyi öne çıkarabilir. Bu çağrışımlar her eserde aynı biçimde ortaya çıkmaz; eserin kompozisyonu ve bağlamı belirleyicidir.

Bora’nın serigrafi pratiğinde renk katmanlarının oluşturduğu ilişkiler, illüstrasyonun iki boyutlu yüzeyini daha zengin bir görsel deneyime dönüştürmektedir. Bu açıdan sanatçının baskı çalışmalarını yalnızca çoğaltılabilir imgeler olarak değil, renk ve yüzey ilişkisini araştıran bağımsız plastik çalışmalar olarak değerlendirmek olasıdır.

Naif estetik ve çağdaş illüstrasyon

Naif sanat kavramı, sanatçının akademik eğitim almamış olmasıyla özdeşleştirilmemelidir. Çağdaş görsel kültürde naiflik, bilinçli bir estetik tercih olarak da kullanılmaktadır.

Bora’nın çizgilerinde ifade edilen çocuksu merak, biçimsel özgürlük ve anlatımın üzerinden okunabilir.

Bu yaklaşımın önemli bir yönü, çocukluk dünyasını yalnızca çocuklara yönelik bir içerik olarak görmemesidir. Çocuklara özgü hayal gücü, yetişkin izleyicinin de yeniden ilişki kurabileceği evrensel bir estetik deneyim sunabilir.

Bu nedenle sanatçının illüstrasyonlarını değerlendirirken çocuk kitabı resimleme geleneği ile bağımsız illüstrasyon sanatı arasındaki geçişe dikkat etmek gerekir.

Bora’nın Grimm masallarını yeniden yorumladığı kitap çalışmaları, bu ilişkinin incelenmesi açısından verimli örnekler sunmaktadır. Özellikle çocuk kitapları için hazırladığı görseller önemlidir. Özellikle belirtmek gerekir ki sanatçının eserleri, izleyiciyi sıradan görsel deneyimlerin ötesine taşıyarak yeni ve düşünsel ve estetik dünyayla buluşturmaktadır. Sanatçının eserleri, alışılmış görsel anlatım kalıplarının dışına çıkarak izleyiciye farklı bir estetik deneyim sunmaktadır. Bu yönüyle çalışmalar, izleyicinin hayal gücünü harekete geçiren özgün bir anlatım dili geliştirmektedir. Bireyde psikolojik anlamda zihinsel bir gelişim süreci başlatıyor. Söz gelimi sanatçının özellikle kadın bedeninin sanat tarihinde nasıl temsil edildiği, kadın sanatçıların kendi bedenlerini ve deneyimlerini hangi görsel stratejilerle yeniden tanımladıkları önemli araştırma konularıdır.

Serigrafi ve dijital sanat arasında özgün bir ilişki

Bora’nın sanatında geleneksel baskı teknikleri ile dijital üretim arasındaki ilişki, sanatçının çok disiplinli yaklaşımının önemli göstergelerinden biridir.

Serigrafi, sanatçının renk, yüzey ve katman ilişkisini fiziksel malzeme üzerinde araştırmasına imkân verirken dijital illüstrasyon, aynı görsel düşüncenin farklı teknolojik araçlarla geliştirilmesine olanak tanımaktadır.

Bu iki üretim alanı arasında karşıtlıktan çok tamamlayıcılık ilişkisi bulunmaktadır.

Serigrafide renk fiziksel bir yüzey üzerinde katmanlaşırken dijital ortamda renk, ışık ve ekran aracılığıyla algılanır. Dolayısıyla sanatçının bu iki alan arasında kurduğu ilişki, geleneksel ve çağdaş üretim yöntemlerinin aynı sanatsal düşünce içerisinde buluşabileceğini göstermektedir.

Bora’nın “Prenses ve Bezelye” (The Princess and the Pea) adlı serigrafi kitabı da illüstrasyon ile özgün baskı arasındaki ilişkinin incelenebileceği önemli bir örnektir.

Dijital dönüşüm: İllüstrasyonun hareket kazanması

Maya Bora’nın artırılmış gerçeklik projeleri, illüstrasyonun geleneksel sınırlarının genişletilmesi açısından ayrıca değerlendirilmelidir.

Sanatçının mezuniyet projesi kapsamında geliştirdiği AR uygulamalarında kâğıt üzerindeki sabit çizimler, mobil cihaz aracılığıyla görüntülendiğinde animasyonlu hâle gelmektedir. Bu uygulama, sanat eserinin maddi varlığını ortadan kaldırmadan ona yeni bir deneyim katmanı eklemektedir. Özellikle OKKU projesinde bu yaklaşım çocuk kitabı üzerinden uygulanmıştır. Sanatçı, basılı kitap ile dijital dünya arasında bir köprü kurmayı, çocukların teknolojiyle kurduğu ilişkiyi kitap okuma deneyimini desteklemek amacıyla kullanmayı hedeflemiştir. Bu noktada önemli bir kuramsal soru ortaya çıkmaktadır:

Dijital teknolojiyle hareket kazanan bir illüstrasyon, hâlâ geleneksel anlamda bir illüstrasyon mudur, yoksa yeni bir sanat nesnesine mi dönüşmektedir? Bu sorunun yanıtı, eserin yalnızca çizimden ibaret olmadığı; hareket, zaman, etkileşim ve izleyici katılımının da üretimin parçaları hâline geldiği yönündedir. Dolayısıyla Bora’nın AR çalışmaları, illüstrasyonun yeni medya sanatıyla kesiştiği bir üretim alanında değerlendirilebilir.

Sanatçının üretiminde İzmir’in yeri

Maya Bora’nın sanat pratiğini değerlendirirken İzmir’in kültürel ve sanatsal ortamını da göz önünde bulundurmak gerekir.

Sanatçının İzmir’de yaşaması ve üretimlerini burada sürdürmesi, onun sanatsal kimliğinin yerel kültür ortamıyla ilişkisini incelemek için önemli bir başlangıç noktasıdır.

Özellikle Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ndeki eğitimi, İzmir’in sanat eğitimi geleneğiyle kurduğu ilişkiyi göstermektedir. Bununla birlikte, sanatçının görsel dilini doğrudan İzmir’e özgü bir estetikle tanımlamak için eserlerde yerel kültür, kent belleği, mimari, toplumsal yaşam ve bölgesel görsel unsurların ayrıca incelenmesi gerekir. Bu nedenle İzmir, şimdilik sanatçının üretim coğrafyası ve kültürel çevresi olarak değerlendirilmelidir. Yerel kimliğin eserlerine ne ölçüde yansıdığı ise ayrı bir araştırma sorusudur.

Maya Bora’nın çağdaş Türk illüstrasyonundaki yeri

Maya Bora’nın üretimlerini çağdaş Türk illüstrasyon sanatı içerisinde değerlendirirken sanatçının tek bir üretim alanına indirgenemeyeceği görülmektedir. Sanatçının çalışma alanları arasında çocuk kitabı resimleme, özgün baskı, dijital illüstrasyon, animasyon ve oyun tasarımı bulunmaktadır. Behance portfolyosunda yer alan kitap projeleri, serigrafi çalışmaları ve oyun tasarımları bu çeşitliliği belgelemektedir.

Bora’nın sanatını farklılaştıran unsurlardan biri, bu alanları birbirinden bağımsız üretim kategorileri olarak değil, ortak bir görsel anlatım anlayışının farklı uygulamaları olarak değerlendirmesidir. Bu bakımdan sanatçının pratiği üç temel kavram üzerinden okunabilir:

Çok disiplinlilik: İllüstrasyon, grafik sanatlar, baskı ve dijital tasarım arasındaki geçiş.

Görsel anlatı: Çizgi, renk ve karakter aracılığıyla hikâye oluşturma.

Teknolojik dönüşüm: Geleneksel sanat nesnesinin dijital araçlarla yeni deneyim biçimlerine açılması.

Sanatçının 2026 yılında İzmir Necdet Alpar Mask Müzesi’nde düzenlenen retrospektif sergisi, bu üretim çeşitliliğini bir arada değerlendirme olanağı sağlamıştır. Sergide 15 çalışma (eser) bulunması ve bunların dördünün serigrafi olması, farklı tekniklerin aynı sergisel anlatı içerisinde buluştuğunu göstermektedir.

Genel değerlendirme ve sonuç

Maya Bora’nın sanat pratiği, çağdaş illüstrasyonun yalnızca metne eşlik eden bir görsel anlatım biçimi olmadığını, bağımsız bir estetik ve düşünsel üretim alanı olduğunu ortaya koymaktadır.

Sanatçının karikatürden gelen çizgi deneyimi, çocuk kitabı illüstrasyonlarında anlatısal bir güce dönüşürken serigrafi çalışmalarında renk ve yüzey araştırmasına, dijital projelerinde ise hareket ve etkileşim olanaklarına dönüşmektedir. Özellikle “Kadın Zamanı” (A Line of Women) çalışması, sanatçının kişisel ve toplumsal belleğe yönelen üretim anlayışını anlamak bakımından önemlidir. Bu çalışma, çocuk kitabı illüstrasyonlarının ötesinde kadın kimliği, beden, özgürlük ve kuşaklar arası dayanışma gibi konuların da sanatçının görsel dünyasında yer bulduğunu göstermektedir.

Bora’nın sanatsal üretimindeki en önemli özelliklerden biri, geleneksel ve dijital teknikleri birbirinin alternatifi olarak görmemesidir. Aksine bu teknikler, sanatçının görsel anlatım olanaklarını genişleten tamamlayıcı araçlar olarak karşımıza çıkmaktadır.

Sonuç olarak Maya Bora, çağdaş illüstrasyon, özgün baskı ve dijital sanat arasındaki sınırları araştıran çok disiplinli bir sanat pratiğine sahiptir. Üretimleri, geleneksel çizgi kültürünün çağdaş teknolojilerle yeniden yorumlanması ve illüstrasyonun farklı sanat alanlarına açılması açısından incelenmeye değer bir örnek oluşturmaktadır.

 

Maya Bora Özgeçmiş: 

Ben Maya Bora, illüstratör ve görsel sanatçıyım. Çalışmalarımın merkezinde çizimle hikâye anlatmak bulunuyor. Çocuk kitapları, karikatür, baskı resim, animasyon, artırılmış gerçeklik ve sahne için ürettiğim çalışmalar, bu ilginin farklı alanlardaki karşılıkları. Sanatsal geçmişimi ve projelerimin birbiriyle ilişkisini daha iyi aktarabilmek için aşağıdaki bilgileri paylaşmak istedim.

Çocukluktan başlayan çizim ve karikatür geçmişim

Babam, karikatürist ve ressam Mustafa Bora. Çizimle iç içe bir ortamda büyüdüm ve çocukluğumdan itibaren resim ve karikatür yapmaya başladım. Karikatür, bir düşünceyi az sayıda çizgiyle anlatmayı, insanların ifadelerini ve gündelik hayatın küçük ayrıntılarını gözlemlemeyi öğrendiğim ilk alanlardan biri oldu. Bugün çocuk kitabı illüstrasyonlarımda kullandığım mizahın ve karakterlerin küçük hareketleriyle hikâye anlatmaya duyduğum ilginin bu geçmişle bağlantısı var.

İlk kişisel resim sergimi 2003 yılında, dokuz yaşındayken İzmir’de Çamlaraltı Koleji’nde açtım. Çocukluk ve öğrencilik yıllarımdan başlayarak resim, karikatür ve tasarım alanlarında ulusal ve uluslararası yarışmalarda otuza yakın ödül kazandım. Türkiye’deki yarışmaların yanında Hindistan, Finlandiya, Bangladeş ve Yunanistan gibi ülkelerde de çalışmalarım ödüllendirildi.

Sanat eğitimim ve Harfli Maceralar

2008–2012 yılları arasında Işılay Saygın Güzel Sanatlar Lisesi’nin Resim Bölümü’nde eğitim aldım. Ardından 2013–2017 yılları arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde Grafik Resimleme ve Baskı alanında öğrenim gördüm. Üniversitede illüstrasyon, grafik tasarım, baskı ve animasyon üzerine çalışırken, geleneksel üretim teknikleriyle dijital anlatım olanaklarını birlikte araştırmaya başladım.

2017’de lisans bitirme projem olarak Harfli Maceralar adlı artırılmış gerçeklik destekli çocuk kitabını hazırladım. Yazarlığını ve illüstrasyonlarını üstlendiğim bu projede, basılı sayfaya telefon veya tablet aracılığıyla bakıldığında çizimler animasyonlarla hareketleniyordu. Böylece okurun sayfada gördüğü hikâye, hareketli bir anlatıyla devam ediyordu.

Proje, bölümümde En İyi Mezuniyet Tezi Ödülü’nü ve Ukrayna’nın Harkiv kentindeki Harkiv Devlet Tasarım ve Sanat Akademisi’nin (Kharkiv State Academy of Design and Arts) düzenlediği IX. Uluslararası Tasarım Eğitimi Forumu’nda ikincilik ödülünü aldı. Aynı yıl BASE İstanbul’un yeni mezunlar seçkisine kabul edilerek sergilendi ve bir koleksiyoner tarafından satın alındı. BASE, çalışmamın yayıncılarla ve daha geniş bir sanat çevresiyle buluşmasını sağladı. Çocuk kitabı illüstrasyonuna profesyonel olarak öğrencilik yıllarımda başlamıştım; mezuniyet projem ve bu sergi, sonraki yayın çalışmalarım açısından önemli bir dönüm noktası oldu.

Türkiye ve Avustralya’da çocuk kitabı illüstrasyonu

Bugüne kadar Türkiye ve Avustralya’da yayımlanan 12 çocuk kitabını resimledim. Çocuk kitaplarında özellikle korku, kayıp, kendini keşfetme, hayal kurma ve kendini kabul etme gibi duyguların görsel olarak nasıl anlatılabileceğiyle ilgileniyorum. Karakterlerin ifadeleri, renkler, mekânlar ve kompozisyon, metnin yanında hikâyeyi taşıyan öğeler hâline geliyor.

Türkiye’de Başak Sayan’ın Rüzgâr Olmak İsteyen Çocuk kitabının 2018’deki ilk baskısını resimledim. Yazarın isteğiyle, 2026’da İthaki Çocuk tarafından yayımlanan yeni baskısı için tamamen yeni illüstrasyonlar hazırladım. Yine Başak Sayan’ın Gölgesini Arayan Çocuk, Hülya Soyşekerci’nin Denizin Masalı, Sevil Avcı’nın Kıpır Kıpırlar Kulübü ve Akasya Asıltürkmen’in Bitli Rapunzel, Koca Ayaklı Sindirella, İstilacı Hansel ve Gretel kitapları üzerinde çalıştım. Bu çalışmalar arasında hem duygusal anlatılar hem de karikatür geçmişimle bağlantı kuran mizahi masal yorumları bulunuyor.

Avustralya’da yayımlanan çalışmalarım arasında Carole Abourjeili’nin Sam’s Forever Garden (2018), Sandra Bennett’ın Dragons Drumming (2024) ve Maura Pierlot’nun Clutterbugs (2025) kitapları var.

Sam’s Forever Garden, babasını kaybeden bir çocuğun yas duygusunu anlamlandırmasını ele alıyor. Dragons Drumming, gök gürültüsünden korkan bir çocuğun bu sesi davul çalan ejderhalarla hayal ederek korkusuyla baş etmesini anlatıyor. Clutterbugs ise yaratıcılık, eşya biriktirme ve yeniden kullanım etrafında gelişiyor. Bu üç kitap, farklı duyguları ve düşünceleri çocuk okur için görünür kılma yaklaşımımın örnekleri. Kitapların Avustralya Ulusal Kütüphanesi’nde katalog kayıtları bulunuyor. Clutterbugs illüstrasyonlarım, Avustralya Çocuk Kitapları Konseyi’nin yayını Reading Time başta olmak üzere çeşitli kitap değerlendirmelerinde de ele alındı.

MEGAMI, OKKU ve oyun alanındaki çalışmalarım

2019’da OKKU adlı etkileşimli dijital kitap projem için TÜBİTAK 1512 BiGG desteği alarak MEGAMI Entertainment’ı kurdum. Burada Shishkeob oyununun fikrini ve görsel dünyasını geliştirdim. 2022–2025 yıllarında ortağı olduğum Blay Games’te sanat yönetmenliği yaptım; Alice in Blastland ve Goka Street için görseller ürettim. Bu süreçte çocuk kitabı illüstrasyonlarına ve kişisel sanat çalışmalarıma da devam ettim.

Sergilerim ve sanatçıları bir araya getiren projeler

2026’da Alper Özgün Yeşil ile birlikte geliştirdiğimiz Fabl Sokakta! Hayvan Hikâyeleri Sergisi, uluslararası adıyla Urban Fables, sanatçılığımın yanında organizasyon ve ortak üretim yönümü de ortaya koyan bir proje oldu. Konak Belediyesi’nin ev sahipliğinde, 7–17 Nisan 2026’da İzmir Türkan Saylan Kültür Merkezi’nde gerçekleşen sergide eş küratör ve katılımcı sanatçı olarak yer aldım.

Projenin odağında sokak hayvanlarının hikâyeleri bulunuyordu. Farklı sanatçıların kendi anlatım dillerini koruyarak ortak bir konu etrafında üretmelerini amaçladık. Kendi çalışmamda, balkonumda yavrularını koruyan bir anne kediyi savaşçı olarak yorumladım. Bu proje benim için, kişisel bir gözlemin hem bir illüstrasyona hem de sanatçıları buluşturan ortak bir çalışmaya dönüşmesinin örneğiydi.

19 Nisan 2026’da İstanbul’da Saye Kolektif’in düzenlediği Kadın Zamanı sergisine A Line of Women adlı dijital illüstrasyonumla katıldım. Kadınların deneyimlerini ele alan bu çok disiplinli sergide, çizimim farklı sanat alanlarından çalışmalarla birlikte yer aldı.

Ardından 25 Nisan–15 Mayıs 2026 tarihlerinde İzmir Necdet Alpar Mask Müzesi’nde kişisel sergimi açtım. Karikatür, çocuk kitabı illüstrasyonu, serigrafi ve dijital illüstrasyon alanlarından 15 çalışmanın yer aldığı sergide artırılmış gerçeklik ve etkileşimli çocuk kitabı projelerimi de sundum. Farklı dönem ve tekniklerdeki üretimlerimi bir arada göstermek, çalışmalarım arasındaki bağları görünür kılmak açısından önemliydi.

2026’da ayrıca Thumbelina adlı dijital illüstrasyon serimle Kanada merkezli Anka Art Prize Uluslararası İllüstrasyon Yarışması’nda finalist seçildim. Serim, yarışmanın seçilen sanatçılar kataloğunda yayımlandı.

Londra’da The Master Builder: Çizimden üç boyutlu çalışmaya

2026’da Londra’daki Arcola Theatre’da, Mehmet Ergen’in yönettiği, Henrik Ibsen’in David Edgar uyarlaması The Master Builder yapımında “Illustrator and Visual Artist” — illüstratör ve görsel sanatçı olarak yer aldım.

Yapımın genel sahne tasarımı Robert Innes Hopkins’e aitti. Hopkins’in tasarım fikri ve verdiği mimari referanstan hareketle, oyundaki mimarın zihninde gelişen yapının farklı aşamalarını yorumlayan özgün çizimler hazırladım. Yapıyı farklı açılardan ele aldım; katlar, merdivenler ve oranlar üzerine seçenekler geliştirdim. Bu çizimleri daha sonra dokuz üç boyutlu modele dönüştürdüm. Türkiye’de hazırlanan parçaları Arcola’da birleştirdim ve modellerin yüzeylerini elle boyadım.

Bu çalışmada benim için önemli olan, çizim sırasında geliştirdiğim görsel yaklaşımın üç boyutlu üretimde de sürmesiydi. Renk, biçim, boşluk ve yüzey kararları, modellerin nasıl algılanacağını etkiliyordu. Yapının farklı gelişim aşamalarını göstermek, tamamlanmış bir binanın minyatürünü üretmekten farklı bir düşünme süreci gerektiriyordu.

Hopkins ile karşılıklı değerlendirmeler yaparak ilerledik. Ortak tasarım anlayışı içinde kendi görsel önerilerimi geliştirmek ve bunların sahnedeki karşılığını görmek değerli bir deneyimdi. Mehmet Ergen, Robert Innes Hopkins ve Arcola ekibiyle tiyatronun o büyülü atmosferinde çalışmaktan çok keyif aldım.

Sahne için görsel üretim benim için ilk kez bu projeyle başlamadı. Türkiye’de Niyaz Bildik Dans Topluluğu’nun Bir Yılbaşı Rüyası ve Aşk, Kadınlar ve Öteki Şeyler yapımları için sahne tasarımında kullanılan illüstrasyonlar ve afiş görselleri hazırladım. Dans geçmişim ve sahnede yer alma deneyimim de görsel çalışmaların hareket, beden ve mekânla ilişkisine duyduğum ilgiyi besliyor.

Çalışmalarım arasında kurduğum bağ

Üretimlerimi birbirine bağlayan temel ilgi, bir hikâyenin çizim aracılığıyla nasıl kurulabileceği ve farklı ortamlarda nasıl devam edebileceği. Çocuk kitabında sayfa düzeni ve karakterler, karikatürde mizah ve ifade, artırılmış gerçeklikte hareket ve etkileşim, sahnede ise hacim ve boyalı yüzeyler üzerinde çalışıyorum.

Harfli Maceralar, OKKU ve The Master Builder farklı amaçlarla üretilmiş projeler olsa da çizimin basılı ya da dijital yüzeyin ötesinde nasıl deneyimlenebileceğine ilişkin ortak bir merak taşıyor. Çocuk kitaplarımda korku, kayıp ve kendini bulma gibi konulara yönelirken, Fabl Sokakta! gibi projelerde bireysel hikâyeleri ortak bir üretim alanında buluşturuyorum.

Çalışmalarımı değerlendirirken karikatür geçmişimin karakterlerime ve mizahıma nasıl yansıdığı; geleneksel tekniklerle dijital araçlar arasında nasıl geçişler kurduğum; aynı anlatım ilgisinin kitap, sergi ve sahnede nasıl farklı karşılıklar bulduğu üzerinde durulabilir. Bu bilgileri, eserlerimi kendi gözünüzle inceleyip bağımsız değerlendirmenizi oluşturabilmeniz için paylaşıyorum.

Çalışmaları incelemek için:

Kişisel web sitesi

The Master Builder çalışmaları

Harfli Maceralar proje videosu
Cv

Yazıyı Paylaş:

Tufan Erbarıştıran

Yazar

Dergibi editörü.

İbrahim | 24 Güzel söz; kökü yerde, dalları gökte olan güzel bir ağaca benzer.

Öykü Mahzeni

  • All Posts
  • Öykü Mahzeni
Herkes Değil Onlar

5 Temmuz 2026/

Seni seyrediyorum. Sense seni seyretmemi seyrediyorsun. Sen kadın değilsin, neden böyle yapıyorsun? Ben köpeğe benziyorum, sen kediye. Üstelik kadın değilsin,...

Üryan Söylenişler

  • All Posts
  • Üryan Söylenişler
İki. Ağyar Gider Yâr Kalır

3 Mayıs 2021/

“Aldı benüm gönlümi n’oldugum bilimezem Yavı kıldum ben beni isteyüp bulımazam” Yunus Emre Bahar yitikçiler çarşısıdır. Baharda öten her bülbül,...

Röportaj

  • All Posts
  • Röportaj

Kusurlu Yazılar

  • All Posts
  • Kusurlu Yazılar
Hasan Yılmaz

18 Ekim 2017/

Dün şair Hasan Yılmaz‘la beraberdim. Uzun süredir görüşme planları yapıyorduk ve bir türlü bir araya gelemiyorduk. En sonunda “artık emekli...

Edit Template