Korkuyla uyandı.
Korkuyla tekrar uyudu.
Doğa kendinden alınanı almıştı.
Doldurulan deniz, delinen gök, kaybolan dereler bir dinginlik soluyor toz toprak içinde.
Bir çığlık kenti…
İstanbul silindi.
Sadece depremlerle sınanan yapılar yerinde.
Korkuyla uyandı.
Tekrar korkuyla uyudu.
Bir 17. Yüzyıl İstanbul’u inşa ederken buldu kendini.
Gülümseyerek uyandı.

%d blogcu bunu beğendi: