Aklın dilidir söz.
Akıl süzgecinden geçmeyen sözün ağırlığı eksik olur.
Yüreğin elidir söz.
Yürek en çok onunla dokunur.
Hor kullanıyoruz sözü, kolay tüketiyoruz.
Hep konuşuyoruz, boş konuşuyoruz.
Lâf salatasından payımıza ya hiç düşüyor ya da dert düşüyor.
Boş lâfı, kötü lâfı dudaklardan dışarı salmamak daha iyi değil mi?
İçtenini, yararlısını, doğrusunu, arınmışını, süzülmüşünü sunmak kelimelerin; olamıyorsa susmak…
İlle de konuşmak zorunda mıyız?
Susmak da bir iletişim yoludur.

%d blogcu bunu beğendi: