incir dalını emer süt kokar ağzı burnu yavrusunu yer balık bilmez bile burç olduğunu ve kimseye havlayamaz soytarının köpeği mermi yeni kesilmiş et gibi seğirtir cana doğru. toprak uzakta kaldı elif artık cüzlerde...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com
incir dalını emer süt kokar ağzı burnu yavrusunu yer balık bilmez bile burç olduğunu ve kimseye havlayamaz soytarının köpeği mermi yeni kesilmiş et gibi seğirtir cana doğru. toprak uzakta kaldı elif artık cüzlerde...
Adam Bir elinde hayatı Bir elinde değnek Gidiyordu yürüyerek Derken Karanlık bastı Uzak yakın bütün tepeleri Hafiften bir türkü tutturdu Mırıl mırıl, titrek titrek Aklınca kendine geçmişi unutturdu Korkuyu unutturdu aklınca Yürüdü ürkek...
Evin hangi sokağında gizlidir bu karanlık şehrin Hangi yıkık duvarlarda dolaşır bakışların Hani ahşap konakların kapılarında senden izler Kapılar neden benimle dostça söyleşmezler Işık sızdırmaz mı oldu sofalar ve lambalar Çoktandır sükut eder...
Sonsuz atlara binen I komik bir tarafı var bu sırrı saklamanın kuşlar da uçar kanatlanıp içine cama yaslanan yanak elbet ağlamak ister ve kartlar açılınca yüzmeyi bilmeyenler için söylenen şarkı yağmurdur ama diner....
Kış gecesi; yatakta büzülmüş yatıyorum Dudağımı ısırıp hafif kanatıyorum Kar kokusu sızıyor duvarın çatlağından Azade bir ürperti, kurtulmuş da bağından Gecenin boşluğundan üstüme çullanıyor Dudaklarım ateşten, gözüm yaştan yanıyor Azap mıdır, ölüm mü,...
Biraz daha kalalım burda Çay nefis, hemen gitmeyelim İyice yorgunum anla biraz Al şu kaseti garsona ver çalsın Bir bak ne hüzün var tamburda Dinleyince anlarsın güzelim Otur lütfen ne yazacaksan burda yaz...