
Ben hiç başak görmedim. Belgeselde de mi? Kızın adı Başak. Onun için kopardı. Karakılçık. Onun için çerçeveletti. Duvarına astı. Olgun. Başak daha “gök ekin”… Belgesel için düşündü. Birlikte koşuyorlar. Ekin tarlasında. Ova uçsuz...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Ben hiç başak görmedim. Belgeselde de mi? Kızın adı Başak. Onun için kopardı. Karakılçık. Onun için çerçeveletti. Duvarına astı. Olgun. Başak daha “gök ekin”… Belgesel için düşündü. Birlikte koşuyorlar. Ekin tarlasında. Ova uçsuz...

Kara İsa toprağı öptü. Suyu öptü. Omzuna dökülen saçlarını tarayan rüzgâr öptü. Güneşi öptü. Diz çöktü. Ellerini açtı. Elleri de konuştu. Elleri il oldu. Yıl geçti. Yıllar geçti. Yüzyıllar geçti. Gece boyu işgalcilere...

‘Karadut parmak gibi’… Son dutlar. Gecekondusunun önünde, kendi dikmiş. Gömleği de beneklenmiş, dut boyası. Bu akşam nöbet var. Uğrarız bir ara. Esnaf. Öne iz mermisi atıyorlar. Sonra gerçek mermi, parmak gibi. O gece...

Yolcu Dergisi kapak yapmıştı fotoğrafı. Babasının omzunda. Sırtında aydan, yıldızdan, tan kızıllığından bir otağ… Gözleri yurdumun yağmurları. Yüzü çok saf. Çok derin. Çok aydınlık. Büyümüş, büyümüş, yaşlanmış, 1071’e katılmış, fetihler görmüş, beylikler, devletler...

Temmuz. 2016. Akşamın geceye karıştığı saatler. Kadın, taze bir sızı kadar tedirgin… 5 yaşındaki oğlunun eli elinde. Ortanca oğlunun kalbi en büyük ırmaktan daha akışkan… Büyük oğlu devletin kanayan yaralarını sarıyor kirpiklerini süzerek....

Biz Türkler sayfaya yaprak deriz. Hayat ağacının sayfaları, ömür defterinin yaprakları… Gel de öpme kendi dilini! Yaprak biriktiriyormuş. Dünyanın her yerinden ağaç yaprakları, özenle kurutuyor, çerçeveletiyor, asıyor. Bir özge kütüphane… Yalnız kalmış ilgisiyle....