
Geç uyandı. Yıkandı. Kahve içti. Gazeteleri taradı. Televizyonu açtı, biraz seyretti, kapattı. Bugün ne yazsam? Kafası kahve fincanı olsa, yazacak bir şeyler bulur. Kafası boş su şişesi, bir damla yok. Kafam kahve fincanı...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Geç uyandı. Yıkandı. Kahve içti. Gazeteleri taradı. Televizyonu açtı, biraz seyretti, kapattı. Bugün ne yazsam? Kafası kahve fincanı olsa, yazacak bir şeyler bulur. Kafası boş su şişesi, bir damla yok. Kafam kahve fincanı...

Allah’ım nasıl bir yağmur. Allah’ım nasıl bir kalabalık. 33 kişinin cenazesi var. Karşıyaka bayram ediyor. Redif kayıptı. Sonra bulundu. Bulunmadı kendini buldurdu, eve geldi. Yarı meczuptu. Dün akşamüzeri geçindi. Biz de iyi bilirdik,...

Yaşlısı gencine: Ben de senin gibi şarkı söylerdim eskiden. Konuşuyorlar. Konuşma bir koroya dönüşüyor. Bebeği, çocuğu, genci, orta yaşlısı, yaşlısı, kadını erkeği, gelini kızı sesin tonları üzerinden kendi kimliklerini ifşa ediyorlar, inşa ediyorlar....

Yazık mı? Eyvah mı demeli. Değil, hayfa! Portakalı da var. Gökyüzünü turuncu yapalım. Gözleri Arap yeşili, Yahudi yeşili, Fenike yeşili kızlar evlerine kaçsın. Birazdan İngiliz general gelecek. Tepeler tutuldu. Yüzbaşının gırtlağında bir sedir...

Lojman bahçesinde bir erik ağacı kalmış. Ankaralı olduğunu gururla mı söylüyor hüzünle mi söylüyor belli değil. Ben tek başına baharım çılgınlığı bir de. Tek başına baharın kokusu… Tek başına baharım edası. Bu kadar...

Evinin yanına yeni bir ev yapıyor. Eskisini yıkmış. Yıkmamış, sökmüş. Taştan ve ahşaptan kullanılabilir ne varsa almış, yeni evde kullanmış. Eski evi yapılırken de dedelerinden biri böyle yapmış. Ondan önceki evinde de… Taşın...