
İğne atıyorsun yere düşmüyor. Başın bitlendi. İki ayağında tek pabuç… Sırtından ter çıkıyor. Bir de cenazeye yetişeceksin. Ne diyeyim sana ben Aycı.
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

İğne atıyorsun yere düşmüyor. Başın bitlendi. İki ayağında tek pabuç… Sırtından ter çıkıyor. Bir de cenazeye yetişeceksin. Ne diyeyim sana ben Aycı.

Nerde karşılaşsam konuşuyor. Kitapçıda, çay evinde, kahvede, bir kişinin, üç kişinin, beş kişinin bulunduğu masalarda mütemadiyen o konuşuyor. İlginç bağlantılar kuruyor. İlginç bağlamlar oluşturuyor. Sözü önce kendi mecrasına, kendi deneyimlerine, kendi ilgilerine çekiyor,...

İyice bak! Vahşi bir aslan! Başka? Çıldırmış bir buğra! Başka? Soğuk ses, yılan ıslığı! Başka? Uçurum, kör kuyu, dipsizlik! Başka? Bir bıçak bileniyor kanla! Dün böyle değildi gözleri. Değildi. Ne oldu? Annesi işkenceyle...

Severken sevdirmiyor. 40 yaş küçük ama eşit duruyor benimle. Yürürken benim dinlememi seviyor, o konuşuyor. Bir güvercin ölüsü çıkıyor önümüze. Karıncalar boynunda, kafasında. Tutup yol kenarına koyuyoruz. Güvercinlere dair konuşuyor. Eksik, uçuk, çocuksu…...

Kaldırım bayram etti. Rüzgâr, güneş, yol kenarındaki ağaçların yaprakları, kediler. Eşya da güzeli sever. İzmaritler bile bakakaldı. Gözümü alamadım. Geçtin, geçişin ayrı bir şiir. İçimden dönüp baktım. Bunca yıl geçti. Hâlâ dönüp bakıyorum....

İp merdiveni kendim ördüm. Cevizin dalına bağladım. İşime sonra yarayacak. Yeri kazmaya başladım. Acelem yok, bir boyluk derinlik. Kırk günüm var. Kazdım. Toprak yetmez diye, uzak bir yerden toprak getirip kuyumun kenarlarına yığdım....