
Gençken içimde yedi deniz. Yorgunluğum ondan. Hepsine açıldım. Şimdi sakin o denizlerin yatağında dolaşıyorum. Kulaçlarımın gölgelerinden geçiyorum sakin. Şiir mi? Değil. Çünkü kıyamet var.
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Gençken içimde yedi deniz. Yorgunluğum ondan. Hepsine açıldım. Şimdi sakin o denizlerin yatağında dolaşıyorum. Kulaçlarımın gölgelerinden geçiyorum sakin. Şiir mi? Değil. Çünkü kıyamet var.

3850 elli yaşında. Yaklaşık. Canlı gibi. Kendi yaşını bir ‘kuşak” saysa 100 kuşak öncesinden. Ne yerdi, ne içerdi, nasıl ağlardı, neye üzülür neye sevinirdi, edası işvesi nasıldı bilinmiyor. Adı da bilinmiyor. 3850 yıl...

Kemiklerim ısındı. Gölgedesin. Kurban olduğum Allah’ım, güneşi de nimet, gölgesi de nimet. Bahçede, atkestanesi gölgesinde, plastik sandalyede, bilinci 18 yaşında, artık 100’e yaklaşmış teyzenin ‘sorulunca söylenen” anılarına dalıyoruz. Eski yazlar. Eski yazılar. Eski...

Her insan yarım ekmek, diyelim. Sen bu Temmuz sıcağında, güneşin altında, sırtında ceketle, başında külahla, yaşın seksene dayanmış, kartona 50 kuruş yazmışsın, tartı da güneşin altında, yüksünmeden, yüzünde zerre yazıklanma olmadan, nasıl da...

39X84 cm. Mermer. El kabartması. Defneyaprağı kabartması. Yazılı. Yazı okunaklı. “Yaşasaydın kral sendin.” Yazı bir vazonun üzerinden geçiyor. Ne sunuyorsa dünyalara?

Onu her gün görüyorum. Yavru. Annesinin üstünde uyuyor. Diğer iki kardeşini galiba birileri almış. Kedi ailesini 76 daireli apartman sakinleri yağla balla, tavukla balıkla, biftekle pirzolayla besliyor ya, bu yavrucuk nedense fitliğini muhafaza...