
Caddeden geçerken başına taş düşmüş. Taş onu seçmiş, yoksa ana baba günü cadde. Gökten yağdı desen değil. El büyüklüğünde. Duvardan da kopmamış ama birisi mi atmış, birisi mi düşürmüş, düşmüş işte. Yığılıp kalmış....
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Caddeden geçerken başına taş düşmüş. Taş onu seçmiş, yoksa ana baba günü cadde. Gökten yağdı desen değil. El büyüklüğünde. Duvardan da kopmamış ama birisi mi atmış, birisi mi düşürmüş, düşmüş işte. Yığılıp kalmış....

“Bir ayrılık” söylüyor. Hacı Taşan gibi söylüyor, aynı aşiretten. Güvey ne kadar saf, heyecanlı… Gelin ne kadar beyaz, durgun. Güveyin kolundaki eli ayrılık terliyor. Nasip diyor içinden. Nasip. Nasip. Binlerce kez nasip… Kendini...

Sol kolunda bir şahin. Göz açıp kapadı, uçtu. Sokaktan bir milyon insan geçiyor. Şu dalgın kendisi, sol kolundaki dövme şahin pençesi… Göz açıp kapadı yok. Birinci katın terası mı olur. Oldu. Korkulukları sarmaşıktan...

Kapıyı arkadan kilitledi. Masasına geçti. Cebinden ilacı çıkardı. Bardağa baktı. Bırak bardağı. Boşluk. 0.5 litrelik şişenin kapağını açtı. Bir yudum içti. Ilık. Serin olsaydı diye düşündü. Kararında bir aşınma olmasından korktu. İlacı içine...

Serin gri. Serin mavi. Serin yeşil. Serin rengârenk. Kalemin ucu da serin. Kale? Geçelim. Şehri bir minyatür gibi işliyorsun da haritaya, toprağın altında atan nabızdan bir iz, bir çizgi yok yapıp ettiklerinde. Benden...

Kendini içinde mumyalamış. Gençliğini değil de; ihtiyarlığını. Koltukta. Traşlı. Gözlüklü. Kitaplar orasında. Dört duvar kitap. Ev o kadar yüksek tavanlı ki, içindeki mumyanın oturduğu odayı bütün olarak alamıyor gözleri, bir nokta gibi kalıyor...