
En fazla toprağa düşersin. Ruhun düşmesin. Yoksa onun sınırı yok. En aşağıdan daha aşağı en yukarıdan daha yukarı bulunur. O günün gazetelerinden kesikleri çıkarıp masaya yaydı. Tecavüz. Öldürme. Şiddetin her türlüsü… Bunların hepsini...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

En fazla toprağa düşersin. Ruhun düşmesin. Yoksa onun sınırı yok. En aşağıdan daha aşağı en yukarıdan daha yukarı bulunur. O günün gazetelerinden kesikleri çıkarıp masaya yaydı. Tecavüz. Öldürme. Şiddetin her türlüsü… Bunların hepsini...

Boşluksuz. Ateşle arasında ara yok. Yandığını nasıl anlasın!

Yaylanın adı Susuz. Meşede sincap yavrusunu yakaladım. Eve alıştı. Gün doğarken ve gün batarken öter, arka ayakları üzerine oturur öyle yerdi cevizini. Odada dolaşır derme çatma kafesine çekilirdi. Ablam yufka ekmek pişiriyordu. Evin...

Dalgınlık. Zarf masasının üzerinde, üstü yazısız. Bu rüyayı on yıl önce görmüştüm. Şimdi hatırladım. Söylemiş miydiniz kimseye? Hatırlamadım rüyayı nasıl söyleyeyim. Şimdi, on yıl önce böyle bir rüya gördüğümü anladım. Yanılıyorsun. Yo, kesin....

Üç yılan resmi vardı kayada, gidip bakardık. Yolda yılan gördüğümüzde kaçardık, ben yetişemezdim, önden kaçanlara, ardımdan akacak, koşacak, koşarken kuyruğu üzerine dikilecek, boynumun açıklığından sokacak diye düşünür korka ürpere kan ter içinde koşardım....

Binlerce yıl öncesinden bir kafatası. Tarladan çıkmış. Kitaplığının köşesinde, pencere kenarında parlıyor. İçine karanfil dikmiş. Karanfil dört dal açmış. Ürpertici. Saksıyı çalıştırdım, diyor gibi bakıyor ekşiyen yüzüme. Saksının yüzü ekşi değil. Ne güzel...