
Bir küp bulmuş. Küpün içinde deriden bir rulo bulmuş. Metrelerce uzuyormuş o rulo. Üzerinde kargacık burgacık yazılar, kendine benzeyen çizimler. Okutmak için kaybolan diller uzmanlarını aramış. Sonunda okutabilmiş. De. Kendi hayatı yazıyormuş o...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Bir küp bulmuş. Küpün içinde deriden bir rulo bulmuş. Metrelerce uzuyormuş o rulo. Üzerinde kargacık burgacık yazılar, kendine benzeyen çizimler. Okutmak için kaybolan diller uzmanlarını aramış. Sonunda okutabilmiş. De. Kendi hayatı yazıyormuş o...

Şehrin kuzey batısında arazi almış. Su getirmiş. Bahçe yapmış. Türlü meyve ağaçları o bahçede boy vermiş. Kent ve çevresinde rastlamadığımız meyveler de var. Hepsini kendi yediği meyvelerin çekirdeklerinden kendi yetiştirmiş. Takıntı mı? Takıntı...

Yn br dym bldn gğ kldrmk dy Br nlk hbr çkr mhtşm nşndn Tsndn trğndn v bşndn gry tmk hvs kld br dprm şndn İyi olmuş. Eyvallah.

Merdivenden düşmüş. Merdivenden düştüğü için mi beyin kanaması geçirmiş, beyin kanaması geçirdiği için mi merdivenden düşmüş belli değil. Kanayan beyninin kanından bir törpü iş başında, çalışıyor. Sonrasını zaten hatırlamıyor. Merdiveni silmiş. Attığı adımı....

Gürgenden mi? Meşeden. Sen mi yaptın? Ben? Çiğdem mi çıkarıyorsun? Evet. Çiğdemden taç yapmış, gözleri ateş parçası kız kardeşi biraz uzaktan bizi izliyor. Kaça gidiyorsun? İkiye. Başka kardeşin var mı? İki daha var....

Kahvenin bahçesinde dört kişi oyun oynuyor. E, yancı. Sandalyeni öne çek, diyor, Ö, E’ye. E’nin sandalyesi cama değiyor. Bir kaza çıkmadan önce, Ö, E’nin sandalyesinden tutup adamla birlikte öne çekiyor. Şeyinden bağlamalı deli....

Garda yaşardı. Akşama değin, İstanbul’dan gelen ve İstanbul’a giden Başkent, Kurtalan, Doğu Ekspreslerini, Mavi tireni bekleyenlerin arasında dolaşır dururdu. Gece...