
İzmir Caddesi’nde, caddenin ortasında, beton saksıda, diğer çiçeklerin arasında bir gül. Bu gülü koparayım. Gülü koparırken, dibinde üç lira buldum. Gülü herkesin paspal bulduğu Hatice ablaya verdim. Akşam çıkışta gül satan bir Çingene...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

İzmir Caddesi’nde, caddenin ortasında, beton saksıda, diğer çiçeklerin arasında bir gül. Bu gülü koparayım. Gülü koparırken, dibinde üç lira buldum. Gülü herkesin paspal bulduğu Hatice ablaya verdim. Akşam çıkışta gül satan bir Çingene...

Konuşalım. Olur, konuşalım. 21 yılı iki saate sığdırdı. Rahatladı. Yarasının iyileştiğini düşündü. O konuşurken içimde bir başka ben, unuttuğu, söylemek istemediği, farklı şekilde söylediği, başka bir konuşmaya sakladığı boşlukları doldurarak sessiz konuşmasını sürdürdü....

Ne olacaksın? Mimar olacağım. Sonra? Projemi yapacağım. Sonra? Babamın boyu iki metre, ben aynı babama benzeyen, yani insan şeklinde 101 katlı bir bina yapacağım, babamın gözleri de benim olacak, birisi ev, diğeri ofis....

Dünyanın yaşayan ölü bütün dillerindeki bütün kelimeleri, kelimelerin kök anlamlarını, zaman içinde kazandıkları yeni anlamları bilen birisi olarak düşündü kendini. Önce kafasının içinde milyonlarca arının uğuldadığını hissetti. Kelimeler çarpıştılar, karıştılar, görüştüler, tutuştular önce,...

Tanıştırayım, Franz Kafka, Mehmet Aycı. Memnun oldum. Lise Almancamı hatırlamaya çalıştım. A, Kafka Türkçe biliyor. Kilo almış. Gözleri kızarmış. Akşamdan kalmış gibi. Yine çekingen. Yine Yahudi. Yine hüzünlü. Babacan’da çay söyledik. Filtresiz sigarasını...

Akşamüzeri, üzeri de akşam, yalnız gözleri güneşli. Sebzeler meyveler sebzeler meyveler sebzeler meyveler… Hâlin delisi diyorum adama. Deliliğe buruyor bence. Zararsız. Sebzeler meyveler sebzeler meyveler sebzeler meyveler. Bir gün sabah namazında Hacı Bayram’da...

Onu ilk kez, bin dokuz yüz altmış yedi yılının yirmi dört nisanında, Çarmuzu Mahallesi’ndeki evimizin baktığı meydandaki dut ağacının yanında...