
Cebeci’nin istasyona yakın yan sokaklarından biri. Tezgâhlar var, incikten boncuğa her şey satılıyor. Birinin üstünde üç bakır sahan, kapaklı, kalaysız öylece bana bakıyor. Sahanlardan birinde ustanın imzası var. Kenti ve adı… Benim kentim....
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Cebeci’nin istasyona yakın yan sokaklarından biri. Tezgâhlar var, incikten boncuğa her şey satılıyor. Birinin üstünde üç bakır sahan, kapaklı, kalaysız öylece bana bakıyor. Sahanlardan birinde ustanın imzası var. Kenti ve adı… Benim kentim....

Şırnak’ta şehit oldu benim kuzum, o gün bugündür ben kendi hayatımı yaşamıyorum, Allah sabır veriyor, onun hayatını yaşıyorum, onun güldüğüne gülüyorum, üzüldüğüne üzülüyorum, onun sevdiği yemekleri yapıyorum, dolaştığı yerleri dolaşıyorum, onun okuduğu kitapları...

Kar kalınlığı iki metreyi aştı. Evinin çatısına yaklaştı. Korku veriyor da, daha çok tuhaf bir heyecan veriyor beyaz karanlık. Kapının hemen yanında, kardan koridorun kenarına bıçağını keskisini, başka işe yarar aletlerini getirdi. O...

Çayı şekerli içersin, bırakmazsın, sözün var, kâkülün alnına düşer kıpraşınca, kıp, makas sesi, yeşilin o insanı çarpan sesini de unutamazsın, gözlerin meyvelerinde, bilmem nerelerinde, aklında küp gibi kımıldamaz bir kurşun doluluğu, oturduğun yerden...

Meydanın ortasında sessiz, içli ağlıyor. Meydanın ortasında sessiz, içli bir kız çocuğunun ağladığını kimse görmüyor. Meydanın ortası dünyanın en kalabalık, en hareketli yeri… İnsanlar her yöne gidiyorlar, her yönden geliyorlar. Çocuk kaybolmuşluğu görüyor,...

Saklanmayı severdi. En çok da bahçedeki ağaçlara… Kedi gibi, kuş gibi bir kızdı. Dalların gövdeyle bitiştiği yerlere oturur, hele hava kararınca arayanlara ses vermez, bazen uyuyakalırdı. Dallara isim vermişti, yer adları, kuş adları,...