
İblise doğum günü armağanı arıyor. Dişi mi erkek mi? Cinsiyet/siz. Ne çok beğendiği var. Ne çok beğenmediği! İyisi, kendi yaptırsın. Faili altından elmalı bir rozet: Yılanlı bir broş, akçesi kanlı… Hangi gün? Her...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

İblise doğum günü armağanı arıyor. Dişi mi erkek mi? Cinsiyet/siz. Ne çok beğendiği var. Ne çok beğenmediği! İyisi, kendi yaptırsın. Faili altından elmalı bir rozet: Yılanlı bir broş, akçesi kanlı… Hangi gün? Her...

Boğuluyorum. Boğuluyordu sahiden. Ne çok şey vardı nefes almasını zorlaştıran. İnsan gördüğü yerde acı görüyordu. Gazete okuyamıyordu. Haber izlemiyordu. Teli o kadar incelmişti ki, ha koptu ha kopacak. Gönül zarı gibi hassaslaşmıştı. Kayboldu....

Bir asra yakındı yaşı. Saçlarını bir genç kız gibi tarar, bağlar, süslenirdi. Cıvılcıvıldı sesi. Neşeli bir serçe, sevdalı bir keklik gibi yerine duramazdı. Öyle birini tanıdım. Öyle birileri vardır. Olur. Öyle birileriyle aynı...

İçindeki kendisi kendinden hızlı yürüyor. İçindeki kendisi kendinden iyi görüyor. İçindeki kendisi kendinden iyi anlıyor. İçindeki kendisi kendinden açık konuşuyor. Gülümsemesi, acı çekmesi daha derin. Ne yapsa kendine yetişemiyor. Kendisi olamıyor bir türlü....

Minyatür çekici paltosunun iç cebine koydu. Eski bir bezden şeritler yırttı. Hadi Yassıkaya’ya gidelim. Makileri çıktık. Meşeliklerini geçtik. Karışık meşe ardıç ormanlarını geçtik. Fi tarihinden kalan keçiyolumsu pir patikadan kayaya çıktık. Ayakkabılarını çıkardı....

Kendi kendine, mırıldanır gibi. Tek kulaklı derviş, Karadeniz’de kırmızı ada, tomruk deposu, fil yavrusu… Kös dinledim. Yazımı yazdım. Yüzüne baktım. Tek kulaklı derviş: Ters çevrilmiş kahve fincanı. Karadeniz’de kırmızı ada: Kırmızı kaplı defter....