
Yorgundum. Üşümüştüm. Kara batım çıkmaktan baldırlarım sızlıyordu. Vadiden çıkmak, tekrar öbür vadiye inmek için tek geçit olan A kayasın, ancak tek kişinin yürüyebileceği, tıpkı büyük A harfinin ortasındaki çizgiyi andıran, biraz aha çapraz...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Yorgundum. Üşümüştüm. Kara batım çıkmaktan baldırlarım sızlıyordu. Vadiden çıkmak, tekrar öbür vadiye inmek için tek geçit olan A kayasın, ancak tek kişinin yürüyebileceği, tıpkı büyük A harfinin ortasındaki çizgiyi andıran, biraz aha çapraz...

Kapı. Evet, kapı, açılır, kapanır. Pencere. Evet, pencere, açılır, kapanır. İnsan bir türlü iki türlü değil bin bir türlü, yedi milyar türlü açılır kapanır. Benzeri aynıyla karıştırdığımız için fark edemiyoruz. Başka yargı cümleleri...

Sokağın bulvarı kesen köşesinde, metro istasyonu kıyısına oturmuş. Önündeki yaygının üzerinde birkaç bozukluk… Kucağında bebesi. Kalabalıkla değil de bebesiyle ilgileniyor. Gözleri de bebek gözleri hani. Yirmisinde ya var ya yok. Başında durdum, farkında...

Bir akşam evi bastılar. Çekerek, sürüyerek götürdüler. Annesi çırpındı, karşı koydu, gücü yetmedi. Yetim büyüttüğü 16 yaşındaki dünyalar güzeli kızını istemediği dayısının oğluna kaçırdılar. Haftasında kız, zeytin ağacı dibindeki kuyuya kendisini attı. Ölüsünü...

Gözlerinde ceylanlar oynaşıyor. İkisinin de. Babaannelerinin memleketine gelmişler. Toprağın, ağaçların, kuşların, kayaların, börtü böceğin coşkusu da ceylan kılığında oynaşıyor gözlerinde. Ahududu topluyorlar. Yabani. Dikenlerden sakınarak. Batsa da farkında değiller. Uzaktan bir yerli çocuk,...

Fotoğrafları var. Yerinde duramayan hareketli bir çocuktu. O zaman da gözlüklüydü. Gözleriyle beraber gözlükleri de oynardı. Konuşurken kelimeler de yerinde duramazdı. Üç yıllık sınıf ve koğuş arkadaşlığımızdan sonra o İzmir’e gitti. Ben önce...