
Mehmet Aycı İtfaiye Meydanına doğru yürüyoruz. Ulus bir kalabalık, bir kalabalık… Ne çok insan, dedi. Ne çok insan, dedim, yankı olarak. Havva Ana’mız dedi, ilk çocuğunu kucağına aldığında, ne hissetmiştir merak ederim. Başka...
DERGİBİ’NİN ÖYKÜSÜ
Ocak 1999’da yayınlanmaya başlanan Dergibi’nin öyküsünü kurucusu Melih Bayram Dede şöyle anlatıyor:
Takvimlerin 1998 yılı Aralık ayının son haftasını gösterdiği günlerde, internette bir edebiyat sitesi, benim tanımımla “Dergi gibi bir şey” çıkarmayı planlıyor ve bu “dergi gibi” şeye isim arıyordum. Bu konuyu, Mehmet Şeker’e açtığımda, şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İnternette dergi gibi bir şey çıkarmayı düşünüyorum. Ama öncelikle bir isim bulmamız gerek!”.
Böyle bir girişten sonra Mehmet Şeker’den cevap geldi:
“Adı Dergibi olsun!”
Bu çok güzel bir isimdi. Hemen kabul ettim.
Şimdi zaman zaman düşündüğümde, “Dergibi” adının ne kadar isabetli bir karar olduğunu tekrar anlıyorum.
İşte Dergibi böyle doğdu. Türkiye internetinde ilklerden oluşu nedeniyle büyük ilgi gördü. Basında, özellikle de gazetelerin kültür sayfalarında haber oldu. Televizyonların internet programlarında yer verildi.
İlk etapta basılı dergilerde ürün yayınlayan dostlarımız, internette yayınlanan bir dergiye ürün vermekte çekingen davrandılar. İnternet onlara göre, yeni ve yabancıydı. Bir görüşe göre de, “suya yazılan yazı”dan farksızdı. Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü gereksiz de olsa, “İnternette edebiyat olur mu?” tartışmalarına şahit olduk. Zaman zaman bu tartışmalara Dergibi’den biz de katıldık.
Daha sonraları, internette edebiyata soğuk bakanların da, ürünlerini internette yayınlanan ve Dergibi’yi model alarak oluşturulan sitelerde yayınladıklarını gördük, mutlu olduk.
Aradan geçen yıllarda ise, büyük mesafe katedildi. Yeni edebiyat siteleri açıldı. Bunların kimi e-dergi, kimi ise edebiyat arşivi niteliğindeydi. Dergi formatında siteler kadar arşiv niteliğinde sitelere de ihtiyaç var kuşkusuz. Yine de biz şiir ve şair özgeçmişi arşivleyen sitelerden çok, yeni ürünler yayınlayan “dergi” formatında yayın yapan sitelerin sayısının artmasını tercih ediyoruz. Böylelikle, edebiyatta bir okul görevi gören basılı dergilerin misyonuna sahip sitelerin varolması sağlanabilir.
Ürün yayınlayan bir site olan Dergibi, yeni bir döneme girdi. Dergibi’nin bundan sonraki gelişimini/öyküsünü yaşayarak, birlikte göreceğiz.
EDİTÖRLER
Ali Ömer akbulut: aliomerak@gmail.com
Cahid Efgan Akgül: cahidefgan@gmail.com
Yunus Nadir Eraslan: yunusnadir@gmail.com

Mehmet Aycı İtfaiye Meydanına doğru yürüyoruz. Ulus bir kalabalık, bir kalabalık… Ne çok insan, dedi. Ne çok insan, dedim, yankı olarak. Havva Ana’mız dedi, ilk çocuğunu kucağına aldığında, ne hissetmiştir merak ederim. Başka...

Ne güzel sözcük terlik… İkisi bir olunca biraz Türk biraz Acem işi, dedi. Yok dedim, süzme Türk işi. Fidanı almışız, tarlaya dikmişiz, ağaç bizim. Uç, uç böceğim. Annen sana terlik pabuç alacak. Almazsa...

Komaya girmeden önce son konuşması: Hakkınızı… helal… edin… Beni… kasabaya… dedemin… yanına… Kitapları… okula… bağışlayın… Yeşim(kızı)… alkolü… bırak… hel… Portakal’a(kedisi)… iyi… bakın… Boncuk(kuşu)… sana… emanet… Vakıftaki… parayı… löseve… bağış… mektubu… mektu… mek.. me.....

Dört kişiydik. Öyle kalabalıktı ki masa, dünyanın belli başlı romancıları selam verip geçiyor. Bazen bir romancı başka bir romancı kılığında görünüp kayboluyor. Konumuz edebiyat. Yanı başımızda Dostoyevski kılığında bir dilenci belirdi birden. Sol...

Bu sargı da ne böyle? Elindeki Osmanlı kehribarı şak, şak, şak, parmaklarından büyük… Tespihten oldu. Anlamadım. Yüzünde kehribar sarısı bir kahkaha… Adamı takip ettim. Eli götünde af edersin, nasıl da şakırdatıyor bu güzelim...

Baktığını biliyorum. Bir çizimi boyar gibi ağır ağır süzüyor. Baktığını bildiğimi de biliyor. Yüzüm aynı da, içime bir çekidüzen verdim, gözlerimi kaldırdım, gözlerinin içine baktım. Bekliyordu, gülümsedi. Kalktım. Masada karşısına oturdum. Harfleri, kelimeleri,...