Mavi Kalem

Yürüdüm de Yol Üstünde Yoruldum

Paylaş

Karayılan süte gelir, ne ilgisi var.
Doğru ama burada saçma kaçtı.
Bizi kapıda karşıladı.
Süt ikram etti.
Ahşap üç odalı küçük şirin bir evin tek sakini.
Çatısı birbirine koşut hezenler üzerinde mertek kaplı.
Çatıda bir karayılan.
Ürperdik.
Korkmamamız gerektiğini konuşmadan yüz ifadesiyle söyledi.
Ahbabım derdini rahat anlatsın diye müsaade isteyip bahçeye çıktım.
Bir yarım saat sonra beraber bahçeye çıktılar.
Karayılan çatıdan yandaki dut ağacına geçti.
Ev sahibi konuştu.
Bir yol açacaksın.
Yüzde doksan dokuzunu kısa sürede açarsın.
Kolay gelir.
Yüzde biri o yüzde doksan dokuzun yüz katı zor çıkar.
Bunalırsın.
Seninki de öyle.
Ne yolu, ne yüzdesi, ne kolayı, ne bunalımı der gibi yüzlerine baktım.
Benimle ilgilenmediler.
Dut ağacında karayılan küçük bir kuş yakaladı.
Tam duta gagasını uzatırken.
Konuştu.
Bazen de tam çıkışa gelirken hayat biter.
Bazen değil dedim içimden.
Her zaman.
İkisi birden baktı.
Ukala!