Teyze ölmüş.
Rumeli ağzıyla konuşmaları doldu kulağıma.
İçim titredi.
Yüz yaşını yaşadı.
Allah rahmet etsin.
Yaşadığı yüz yılı siz en az yediyle çarpın.
Yaşarken sadece kendi hikâyesini değil, babasının, babasının babasının, babasının babasının babasının hikâyesini yaşardı.
Annesinin, annesinin annesinin, annesinin annesinin annesinin hikâyesini taşırdı gözlerinde.
İlk fetih günlerine çıkardı bakışlarından açılan yollar.
Bir gün Viyana’yı…
Elbette teyzeciğim.
Hiçbir hesabı unutmamıştı.
Yarım kalan her hesabın tamamlanacağına Allah’a inanır gibi inanırdı.
Oğlu yarın Üsküp’e gidiyor.
Vasiyeti varmış.
Bir avuç Üsküp toprağı serpsinler istemiş mezarına.
İlahi Yahya Kemal…