Mavi Kalem

Söngü

Paylaş

Konuşmazdı.
Ne kadar alfabe varsa bilirdi.
Anlardı.
Ağaçları, kayaları, dağları, gökyüzünü, toprağı, mevsimleri, insanları hem yüzünden hem derininden okurdu.
Küle baktığında ağlamaklı olurdu.
Suya baktığında cenneti görmüş gibi.
Çocukların masumiyeti çocuklardan daha fazla onun gözlerinde okunurdu.
Tanrı, dili karşılığında ona o kadar çok şey vermişti ki, o verilenler kazanımla elde edilebilecek şeyler değildi.
Kimdi bu?
Bilemezsin.
Bu çağda böyle adam bulunmaz da.
Nerden biliyorsun?
Kendimden…
Yanımızdan geçti, gözleri gülümseyerek selam verdi, selamın içinde arkadaşın konuşsun, boş ver iması da vardı.
Tanısaydı da işi olmazdı zaten.
Kim bu yabancı?
Bu çağdan değil cümlesini geri gönderdim, bir tanıdık dedim.
Ahraz da…