Mavi Kalem

İşlek

Paylaş

Gün boyu amaçsız yürüdü.
Yetmedi, gece boyu da yürüdü.
Ara sokaklara girdi çıktı.
Parklardan geçti.
Sabah yürümeye başladığı saatte hâlâ yürüyordu.
Hiçbir amacı yoktu diyemeyeceğim.
Amaçsız yürümeye karar vermişti, amacı amaçsız yürümekti zaten.
Sabah insanlar işe giderken mezarlığın iki numaralı kapısından girdi.
Bir daha da çıkmadı.
Günlerce o ölüler kentinde amaçsız yürüdü.
Yürürken uyuyordu.
Derken çantasındaki son ekmek kırıntısı bitti.
Matarasındaki son yudum su tükendi.
Kuşların yemesi için bırakılan kurumuş ekmeklere dadandı.
Matarasını mezarlık çeşmesinden doldurdu.
Hep yürüdü.
Oturmayı, konuşmayı, ayakta da olsa durup dinlenmeyi unuttu.
Belki aynı yerden bin defa geçti.
Dayanılır gibi değildi.
Dayandı.
Bunu kimse bilmedi.