Mavi Kalem

Günün Acısı

Paylaş

Yalnız yaşarmış.
Pek kimseyle görüşmezmiş.
Apartmandakiler selam verirse başıyla alır gibi yapar kimseye selam vermezmiş.
Üstü başı düzgün ve temizmiş.
Pek titizmiş.
Yaşlıymış ama her işini kendisi yaparmış.
Bir şeylerin yolunda gitmediğini balkondaki çamaşırların toplanmamasından anlamışlar.
Bir gün, iki gün, üç gün…
Bir yere gittiğini de kimse görmemiş. Zaten pek bir yere de gitmezmiş.
Sonra akıllarına gelmiş, kapıyı çalmışlar, açmamış.
Polisi aramışlar.
Kapı kırılmış, ölüsü piyano masasında bulunmuş.
Masasındaki açık kitap benim şiir kitabımmış.
“Yokluk Güzel Yalnızlık İyi”
Ölüm de iyi…
Belki böylesi de…