Şiir

Metafizik

Gün akşam olunca İrticalen konuşur gece Işıklar söner Toprakta siren sesi Ölümün nal sesleri Kuşatır yeryüzünü Dağlar secdeye varınca Başlar hayatın korkusu İşte tenin yağma Yıkıldı evin barkın Söndü ışığı dünyanın Ölümü öptün Tül ibrişim derken Acz ne imiş gördün Şimdi evin morg Bastığın toprak kefen