Şiir

Aynaya, Geceye, Şehre, Trene ve Çocuğa Ait Sayıklamalar

bir anne çığlığını örüyor elindeki dantele bir çığlık amansız acıları törpülüyor öznesiz bir cümlenin kurtulup elinden kara bir kabus gibi düşüyor şehre tren bir annenin öpüp alnından şehre bağışladığı çocuk ellerini göğe veriyor öpsün diye şehir trene öfkeli anneye küskün çocuğa ketum cinneti sürüyor eli iyi olsun için masalara ve korkuları sürüyor bin yılın tarihi […]

Şiir

Çocuk

bir çığlığı bileklerine örüyor çocuk bir savaşı kendi yüreğine kırk yağmuru kırk harami tutuyor çorak iklimlere düşüyor çocuk. toprak kendi zindanına çağırıyor çiçeği yağmur kendi göğüne elleri kendi yüreğinin elinden tutmuş çocuk kendi gözlerine çağırıyor gecenin koyağından güne akıyor ipil ipil umut yumak geceyi sarıyor dokuyor günü umut her kargış kendi sesine gebe kürüyor kini […]

Öykü

Kendi Yalnızlığımı Asıp Boynuma

Kendi yalnızlığımı asıp boynuma, sürüyorum kendimi insanların arasına. İnsanlar ki kendi karanlıklarında çoğalmakta. Bir yüzde binlercemaskeyle diğerlerinin arasına karışmakta. Susuyorum ve sustukça büyüyor kargış. Beynimin bütün karanlıkdehlizlerinde uğultulu bir kalabalık gibi dolaşıyor öfke. Kin atını şaha kaldırmış delişmen süvari. Yıkılıyor duvarlar önünde. Mağrur kaleler korkuludüşler uykusundan sarsılarak uyanıyor. Uyanıyor ansızın hırçın bir kahkaha dudaklarımda. Ansızın […]

Şiir

Işıklarını denize yaslamış bir kentin çocuklarıydık

ışıklarını denize yaslamış bir kentin çocuklarıydık gözlerimizde yakamoz artığı düşbozumlarıyla düşerdik rahme yani geceye tuzundan tanırdık denizi bir de elleri yosun kokan balıkçıların uzayıp geceye yol olan türkülerinden aya atlar koşardı yüreğimizde düşler kotarırdık mahrem sözlerden çay sigara ve sevda nöbetleri tutardık sabah uykusuz gözlere batardı bilirdik bilirdik bir martı çığlığıdır anaları ağlatan susardık Işıklarını […]